Borya Kolyasnikov (27): a Belgian tank, made in Russia

Borya Kolyasnikov (27): a Belgian tank, made in Russia

Met Borya Kolyasnikov (27) kunnen de Chiefs Leuven voor het nieuwe seizoen in de BeNe League opnieuw beroep doen op een sterke left forward. Het is ondertussen al het tiende seizoen dat de Belg van Russische origine de kleuren van de Leuvenaars verdedigt. Het voorbije seizoen was Borya in de BeNe League goed voor maar liefst 27 assists. Daarnaast pakte Kolyasnikov ook meermaals uit met belangrijke goals in de BeNe League en in de Belgische beker.

Heel wat omroepers (public addresses) in het ijshockeywereldje verslikken zich in de familienaam Kolyasnikov. “Ik ben geen familie van Mikhail Kalashnikov, de uitvinder van het beruchte automatische vuurwapen. In Rusland is Kolyasnikov een vaak voorkomende familienaam. Hier ligt die duidelijk minder vlot in de mond. Bijna elke uitwedstrijd merk ik een aarzeling of gaat het mis als ze mijn naam afroepen”, lacht Borya. “Ik heb al heel wat varianten gehoord en zelden of nooit is het juist. Tijdens de match in Den Bosch het voorbije seizoen kreeg ik 2 minuten straf, maar tot mijn grote verbazing werd mijn familienaam wel voor de eerste keer in lange tijd helemaal correct uitgesproken. Ik ben toen tijdens mijn straftijd die speaker nog gaan bedanken dat die dat goed had uitgesproken”, lacht Borya.

Kolyasnikov werd geboren in Ni­zhny Tagil, een stad met 390.500 inwoners in de buurt van Jekaterinenburg (met het KHL-team Avtomobilist) en gelegen in de Oeral. De stad is bekend voor de metallurgie en het staatsbedrijf Uralvagonzavod (UVZ) dat zich toelegt op het ontwerp en de productie van verschillende soorten machinebouw. Het is een internationale speler qua productie van treinwagons en van de beruchte Russische T-90 oorlogstank.

 Naast voetbal is ijshockey de meest populaire sport in de regio. “Mijn vader speelde ook ijshockey en ik ben hem heel dankbaar dat hij mij heeft leren schaatsen toen ik 4 jaar was. Ik had de schaatsmicrobe meteen te pakken en trok bijna dagelijks het ijs op. In Rusland is dat veel meer vanzelfsprekend dan hier. In de winters zijn alle meren bevroren en je kunt zonder probleem gaan schaatsen zolang je wilt. In de wijken staan open schaatsbanen zoals vroeger hier in Herentals. Het enige wat je moet doen is de sneeuw van het ijs halen en je kan beginnen spelen”, vertelt Borya.

Kolyaniskov begon op zijn zesde met ijshockey in teamverband. Hij sloot zich aan bij HK Sputnik en speelde heel zijn jeugd ijshockey. ”Ik zal op een sportschool in Nizhniy Tagil. In mijn klas zaten bijna allemaal ijshockeyers. Bijna elke dag stonden er twee trainingen op het programma: om 8 uur ’s ochtends gingen we het ijs op en na school volgde er om 16 uur nog een off-ice training. Ijshockey wordt heel serieus genomen in Rusland. Elke afwezigheid op de training werd streng gesanctioneerd door de coach of door de ouders. Ik zat als jongeling heel vaak op die spreekwoordelijke strafbank (lacht). Maar als ik er nu op terug denk, ben ik de personen die me elke dag naar de trainingen brachten, heel dankbaar. Want nu kan ik niet meer zonder de sport”.

“HK Sputnik, mijn thuisclub in Rusland, leverde de voorbije jaren al heel wat goede spelers af. Denk maar aan Alexander Radulov (Montreal /NHL), zijn oudere broer Igor Radulov (Spartak/KHL), Egor Zhuravlev ( Avtomobilist/KHL) en Alexander Osipov(Dinamo Moscow/ KHL). Dat zijn allemaal gewezen trainingsmaten. Met sommigen onder hen heb ik nog steeds een goed contact”, aldus Borya die in 2001 de hete zomers en koude winters in de Oeral ruilde voor het zachtere klimaat in België.

Het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991 luidde voor heel wat Russen een heel moeilijke periode in. Vertrouwde structuren en systemen vielen weg en heel wat mensen hadden het moeilijk. “Het was voor veel mensen toen alles behalve evident om goed te leven. In de winkels was het vaak uren aanschuiven voor een klein stuk brood. Geleidelijk aan is de situatie verbeterd, maar in sommige streken zijn de moeilijkheden uit die periode zelfs nu nog voelbaar”, aldus Borya die ondertussen 15 jaar geleden met zijn moeder koos voor een nieuw leven in België.

Kolyasnikov speelde van 2002 tot 2006 bij de Liedekerke Lio­ns. ”We woonden aanvankelijk in Opwijk en de dichtste ijsbaan voor ons was die van Liedekerke. Het was toch een hele aanpassing. Van twee trainingen per dag naar twee trainingen per week. Toch heb ik vooral heel goede herinneringen aan mijn periode in Liedekerke. Ik herinner het me als de dag van gisteren toen ik de eerste keer op de ijsbaan toekwam en clubvoorzitter Peter de Smet me mijn ijshockey uitrusting bezorgde. Zoveel leuk materiaal had ik nooit eerder gezien, want in die tijd moesten we het in Rusland met veel minder stellen. Ik werd enorm goed opgevangen en er waren heel wat goede mensen die ons hielpen met ons naar de ijsbaan te brengen en terug”.

 “Lions Liedekerke speelde in die periode in tweede divisie, maar het had een super ploeg. Met enkele sterke buitenlandse spelers in de basis waren we bijna onverslaanbaar. Niets is voor eeuwig, jammer genoeg. Als een jongen van elf droomde ik er zelf van om ooit op het hoogste niveau te spelen. Op mijn 17e wou ik alvast niet langer meer wachten en proberen de stap te zetten naar één van de topploegen van het land: de Chiefs”.

 “Die stap viel best tegen. Zeker in het begin ging het heel moeilijk om op te klimmen naar de eerste ploeg. Met de hulp van coach Jos Lejeune is het uiteindelijk gelukt. Maar we kregen het niet zomaar. Het waren best strenge trainingen. Bovendien moest je er ook altijd zijn wat niet altijd gemakkelijk was. Eén belangrijke levensles heb ik er alvast aan overgehouden: Als je een doel hebt in je leven en je wilt het echt bereiken moet je nooit opgeven en alles er voor doen. Op een dag zal het wel lukken”.

 Kolyasnikov is traditioneel goed voor veel assists en belangrijke treffers. “Al van in het prille begin heeft mijn eerste trainer me links forward gezet. Sindsdien probeer ik daar altijd te spelen, behalve als het echt niet anders kan uiteraard. Ik voel me goed in mijn rol. Zonder goede assists kan je team niet scoren. Maar dat neemt niet weg dat ik net als iedereen, zelf ook graag scoor. Dat blijft na al die tijd een fantastisch gevoel”.

 Kolyasnikov is niet enkel een vaste waarde in Leuven. Ook bij de Belgische nationale ploeg staat hij al steevast in de selectie. “Op mijn 14e kreeg ik al een eerste uitnodiging. Toen had ik echter nog geen Belgisch paspoort. Voor de volgende selectie bij de Belgische ploeg heb ik tot mijn 25e moeten wachten. Die selectie betekende veel voor mij en voor mijn vader. We hebben er lang naar uitgekeken.

Voor elke sporter is het een eer om voor zijn eigen land te mogen spelen. Ik ben heel trots om voor België te mogen spelen want ik woon hier al meer dan de helft van mijn leven en ik voel mij hier thuis. Dat we eerder dit jaar op het WK in Jaca (Spanje) brons haalden was een enorme bekroning en een super ervaring”.

 Ondertussen is het nummer 89 van de Leuvenaars al bijna 10 jaar één van de vertrouwde pionnen bij de Chiefs Leuven. ”Ik kijk enorm uit om in het nieuwe seizoen samen te spelen met nieuwkomer Deniss Baskatovs. Hij is zeker een meerwaarde voor het team. Het is altijd leuk om na een lange onderbreking je ploegmaten allemaal terug te zien. We hebben een toffe groep en ik ben er van overtuigd dat we dit seizoen de play-offs gaan halen”.

Ondernemingenweg 1 - 3001 Heverlee (Leuven)
info@ihcl.be

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

x

<
>
x